BORDERLINE

Termin „borderline” (z ang.: „z pogranicza”) został użyty po raz pierwszy przez Roberta Khight’a ponad pół wieku temu dla opisania pacjentów, którzy z jednej strony wykazywali deficyty w zakresie samokontroli i funkcjonowania w relacjach, a z drugiej potrafili czasami żyć jak zdrowe jednostki. Były więc problematyczne pod względem diagnostycznym.

Na podstawie szeroko zakrojonych badań wiedza na temat osobowości „borderline” uległa znacznemu poszerzeniu i dobrze wiadomo już, jak zdiagnozować osoby „z pogranicza” i przede wszystkim w jaki sposób można im pomóc. Osobowość „borderline” jest według „Klasyfikacji zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania ICD-10” jednym z dwóch podtypów osobowości „chwiejnej emocjonalnie” i jest diagnozowana, jako poważne zaburzenie osobowości.

Częstość występowania wynosi ok. 6 %, w tym 75% występuje wśród kobiet. Według ICD-10 u osób „z pogranicza” występują poniższe symptomy, choć najczęściej nie wszystkie jednocześnie. Zaliczają się do nich:
– chroniczne uczucie pustki (brak poczucia sensu życia),
– tzw. „dyfuzja tożsamości” czyli niejasny, zaburzony obraz samego siebie (obraz ja), własnych celów, własnych preferencji (w tym także seksualnych),
– powtarzające się groźby lub zachowania autodestrukcyjne (acting-out’y),
– niestabilność emocjonalna w relacjach interpersonalnych,
– słaba kontrola emocjonalna (częste wybuchy gniewu i złości),
– tendencja do wchodzenia w intensywne, ale niestabilne związki z innymi,
– lęk przed … czytaj cały artykuł

 


Polecam także: borderline